Wytyczne dla autorów

1. Redakcja przyjmuje wyłącznie oryginalne teksty naukowe lub popularnonaukowe w języku polskim lub angielskim niezłożone równolegle do druku w innym wydawnictwie. Dopuszczalna objętość tekstów złożonych do Redakcji:
   o tekst — do 1 arkusza wydawniczego (tj. ok. 40 tys. znaków ze spacjami, wliczając przypisy)
   o materiał ilustracyjny — do 12 zdjęć.
   
2. Tekst przeznaczony do druku należy dostarczyć w formie elektronicznej jako plik tekstowy: .doc, .docx, a materiał ilustracyjny — w odrębnym dokumencie elektronicznym oraz osobnym pliku.
3. Materiał ilustracyjny, wolny od praw osób trzecich, powinien być zapisany w formacie .tiff, .jpg lub .png. (w rozdzielczości nie mniejszej niż 300 dpi).
4. Tekst powinien być zapisany fontem (tzw. czcionką) Arial lub Times New Roman, o wielkości 12 pkt, z interlinią 1,5, bez dzielenia wyrazów, bez numeracji stron, wielokrotnych spacji ani wcięć akapitowych.
5. Dla materiału ilustracyjnego, tabel i wykresów należy stosować skróty: ryc. 1, tab. 1, wykres 1.
6. Tytuły, zarówno główny, jak i podrozdziałów, należy wyróżnić pogrubieniem, nie zmieniając wielkości fontu (12 pkt).
7. Tekst powinien zawierać jak najmniej skrótów, a te należy stosować i zapisywać zgodnie z obowiązującymi zasadami.
8. Cytaty należy zapisywać kursywą, bez znaku cudzysłowu.
9. Cytaty obcojęzyczne w publikacjach popularnonaukowych należy przetłumaczyć na język polski, a oryginalną formę — umieścić w tekście podstawowym lub w przypisie, zgodnie z obowiązującymi zasadami transliteracji danego języka. W pracach naukowych cytaty należy podawać w oryginalnej formie.
10. Daty powinny być zapisane cyframi arabskimi. W wyrażeniach liczbowych oraz słownych określających zakres „od do” relacje czasowe i przestrzenne należy zapisywać z półpauzą [(–) klawisz Ctrl + znak ‘minus’ z klawiatury numerycznej], np.: s. 20–35, 1–10 marca, 1 maja–10 czerwca; trasa Warszawa–Malbork. Dywiz (-), czyli znak wewnątrzwyrazowy lub międzywyrazowy w formie łącznika, służy do zapisu nazw dwuczłonowych, np. Czechowice-Dziedzice, czarno-biały, lub nazwisk, np. Jankowska-Cieślak.

Przypisy harwardzkie

Zapis przypisów harwardzkich składa się z dwóch elementów: zamieszczonego w tekście odwołania do źródła (publikacji) oraz zamieszczonej po tekście jednolitej bibliografii. Oba elementy są ze sobą powiązane.

W tekście, w którym stosuje się przypisy harwardzkie, można też umieszczać przypisy dolne, ale tylko te o charakterze rzeczowym lub słownikowym (nie bibliograficznym).

Przypis jest ujęty w nawias okrągły i zawiera: nazwisko autora, rok wydania, numer strony. Jeżeli jest dwóch autorów o takim samym nazwisku, należy dodać inicjał imienia.

Przykłady przypisów umieszczonych wewnątrz tekstu

• pozycja zwarta, książka mająca jednego autora: (Szymański 2009, s. 5)
• pozycja napisana przez dwóch autorów, kolejność zapisu musi być zgodna z zapisaną w książce: (Szymański i Schreiber-Kurpiers 2010, s. 12-14)
• praca pod redakcją: (Szymański red. 1989, s. 101)
• prace kilku autorów w jednym przypisie: (Szymański 2003, s. 17-55; Schreiber-Kurpiers 2006, s. 13-22)
• kilka prac jednego autora w jednym przypisie: (Szymański 2001, s. 45; 2004, s. 126)
• praca napisana przez wielu autorów, z których wymieniony jest tylko pierwszy, a reszta tylko zasygnalizowana. Ten zapis można stosować tylko wtedy, gdy jest trzech lub więcej autorów: (Szymański i in. 2010, s. 3)
• w przypadku, gdy odwołujemy się do więcej niż jednej pracy danego autora wydanej w tym samym roku, poszczególne publikacje oznaczamy małymi literami alfabetu łacińskiego zapisywanymi po dacie wydania: (Schreiber-Kurpiers 2007a, s. 6) lub (Schreiber-Kurpiers 2007b, s. 456)
• jeżeli źródło nie ma podanej daty publikacji, stosujemy skrót b.r. Używamy tego skrótu analogicznie do podstawowych zasad bibliografii załącznikowej: (Thoma b.r., s. 45)

Bibliografia do przypisów harwardzkich

Bibliografia musi zawierać pełny opis bibliograficzny: nazwisko i inicjał imienia każdego autora i redaktora książki zbiorowej (o ile taki zbiór jest osobną pozycją bibliograficzną), rok wydania podany w nawiasie, pełny tytuł pracy (zapisany kursywą), nazwę wydawcy i miejsce wydania. W przypadku rozdziałów w pracach zbiorowych lub artykułów w czasopismach podajemy także strony rozdziału czy artykułu. Przy przekładach podajemy inicjał imienia i nazwisko tłumacza. Nazwę czasopisma zapisujemy czcionką prostą, w cudzysłowie.

Przykłady zapisu w bibliografii

• książka zwarta, jeden autor: Szymański A. (2007), Jerzy II Piast. Mecenas i kolekcjoner, Dom Wydawnictw Naukowych, Opole.
• książka zwarta, dwóch autorów: Szymański A., Schreiber-Kurpiers D. (2010), Maiestas Imperatoris, Wydawnictwo MetropolisArt, Opole.
• artykuł w zbiorze artykułów, antologii, pracy zbiorowej: Szymański A. (1998), Treści ideowe gotyckich nagrobków w kaplicy św. Anny, [w:] Dzieła i symbole, red. A. Kowalski, PWN, Warszawa, s. 23-45.
• artykuł w czasopiśmie, nazwę czasopisma zapisujemy w cudzysłowie: Szymański A. (2006), Gust artystyczny Mikołaja II Romanowa, „Este”, R. 7, s. 34-49.
• zapis pracy pod redakcją jako całości: Szymański A. (red.) (2004), Essential. Studia o sztuce i pięknie, Instytut Sztuki Uniwersytetu Opolskiego, Opole.

Źródła internetowe w przypisach harwardzkich

Gdy tekst ze źródła internetowego ma autora i tytuł, umieszczamy go w bibliografii pod nazwiskiem autora. Jeśli tekst ma datę (rok), podajemy ją po nazwisku i imieniu autora. Za adresem internetowym umieszczamy datę dostępu, czyli dzień, miesiąc i rok, w którym skorzystaliśmy z artykułu.

Na przykład tekst Jana Nowaka z roku 1998 zapisujemy:

• jako przypis wewnątrztekstowy: (Nowak 1989)
• w bibliografii: Nowak J. (1989), Co nowego w polskiej historiografii,
  http://www.gazetawyborcza.pl/wydawnictwa_naukowe, 12.07.2008.